Φωτογραφίες 06/07/2025 απο τη Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσι του Αγίου Φανουρίου,όπου τελεστεί μνημόσυνο για τους πεσόντες Αϊγιορκίτες και δέηση για διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων του χωριού.
Ακολουθησε κατάθεση στεφάνων στο μνημείο πεσόντων και αγνοουμένων του χωριού, στον περίβολο της εκκλησίας.
Επιμνημόσυνος λόγος. Θύμησης λόγος. Άγιος Γεώργιος Κερύνειας.
Και ξημερώνει αύριο η μαύρη εκείνη μέρα, που τη ζωή μας έκαψαν οι βάρβαροι
20 Ιουλίου φτάσανε στο Πέντε Μίλι οι βάρβαροι που ιστορία σαν λαός δεν έχουνε, μονάχα ποινικό μητρώο. Και την μέρα αυτή το εμπλούτισαν με το αίμα το δικό μας. Πεσόντες και αγνοούμενοι 35 κάτοικοι του μικρού χωριού μου.
Ο Άγιος Γεώργιος Κερύνειας μια ανάσα από το Πέντε Μίλι. Το πρώτο χωριό που κατακτήθηκε, το πρώτο χωριό που υπέφερε των εισβολέων τη φρίκη και κάθε 1η Κυριακή του Ιούλη, τη μνήμη τους τιμούμε.
Στις 6 του Ιούλη στο μικρό το εκκλησάκι μας, τον Άγιο Φανούριο τον Αϊγιωρκίτη τελέσαμε το Μνημόσυνο Πεσόντων και τη Δέση για ανεύρεση των αγνοούμενων μας.
Πιο κάτω ο επιμνημόσυνος λόγος που έγραψα, τιμή σ’ αυτούς που έφυγαν, ανάμνηση του όμορφου μας του χωριού.
Μνημόσυνο Πεσόντων και Αγνοουμένων - 6 Ιουλίου 2025
Το καλημέρα και αν το πω, αληθινό δεν είναι. Γιατί του Ιούλη τα πρωινά, τον εφιάλτη ζούμε…
Οι τραγικές μας μνήμες, που κάπου στο μυαλό μας τις έχουμε κλειδώσει, σαν μπει ο Ιούλης ο καυτός καμιά κλειδαριά δεν τις κρατά, καμία λέξη δεν τις ηρεμά. Και όλες ξεπετάγονται σαν λάβα ηφαιστείου και το μυαλό μας γεμίζουν εφιάλτες, την καρδιά μας πόνο και τις ψυχές μας δάκρυα.
Σεβαστέ μας πάτερ, έντιμη κυρία Σούπερμαν, βουλεύτρια ΔΗΣY Κερύνειας, έντιμε κε Χριστόφια, βουλευτή ΑΚΕΛ Κερύνειας, αξιότιμοι κύριοι: Σοφοκλή Φυττή, πρώην βουλευτή Κερύνειας, κε Ανδρέα Αθανασίου, πρόεδρε Ένωσης Κοινοτήτων Κερύνειας, κε Πάμπο Μιτίδη, Κοινοτάρχη Καρμίου, κε Χριστάκη Σταυρίδη, κοινοτάρχη Τριμιθίου, κε Γιώργο Γεωργίου, πρόεδρε Σωματείου Καρμίου, κε Δήμο Γεωργιάδη, πρόεδρε ΠΑΕΕΚ Ποδόσφαιρο, κε Ανδρέα Χατζημανώλη, Πρόεδρε Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Κερύνειας, κε Δήμο Γιάγκου του Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59 και των απογόνων τους, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, συγγενείς και φίλοι πεσόντων και αγνοουμένων, αγαπητοί συγχωριανοί, κυρίες και κύριοι.
Μικρό το χωριουδάκι μας. Μικρό, μα ομορφιές γεμάτο. Τι να σκεφτώ και να μην πονέσω; Αν περπατούσες άνοιξη γεμάτες οι στράτες με των λεμονανθών τις μυρωδιές. Το καλοκαίρι η θάλασσα γέμιζε τον αέρα. Και τον χειμώνα των κυπαρισσιών η μυρωδιές τύλιγαν κάθε μας γωνιά. Αυτός ήταν ο Άης Γιώρκης.
Και εκείνη τη μέρα του Άη Λιά, 51 χρόνια πριν, οι βάρβαροι πάτησαν τη γη μας στο Πέντε Μίλι. Κοντινός ο στόχος τους μετά, μια ανάσα ανατολικά βρισκόταν το χωριό μας. Και έφεραν τον θάνατο, τις λεηλασίες και τον τρόμο. Όρμησαν στα σπίτια, τις εκκλησιές, τους δρόμους, τα εργοστάσια, τα αγγειοπλαστεία, τα καταστήματα, τα ξενοδοχεία, τα περιβόλια. Και εμάς μας έδιωξαν προτάσσοντας τον φόβο του θανάτου.
51 χρόνια πέρασαν και ο πόνος της προσφυγιάς δεν καταλαγιάζει. 51 χρόνια και ο πόθος της επιστροφής ακοίμητος καίει τις καρδιές μας.
Τραγική πρωτιά κατέχει στη σύγχρονη ιστορία του νησιού μας ο Άγιος Γεώργιος Κερύνειας. Είμαστε η πρώτη κοινότητα που δεχτήκαμε τη φωτιά και το ατσάλι του Τούρκου εισβολέα. Πρώτοι που πήραμε το δρόμο της προσφυγιάς. Θυμάμαι στο λεωφορείο του πατέρα μου αφήνοντας πίσω μας το χωριό μας τρέμοντας από τον φόβο αν θα ζήσουμε, ή αν θα πεθάνουμε.
Η εκκλησία μας σήμερα βουβή, λεηλατημένη και μαγαρισμένη, καρτερά να ξαναγίνει εκκλησιά, να κτυπήσει η καμπάνα και οι ψαλμωδίες να ενωθούν με τον αέρα της λευτεριάς. 51 χρόνια μετά και ο Πενταδάκτυλος βουβός και λαβωμένος από τα πέτρινα σύμβολα του Αττίλα µας περιμένει.
Κάθε πρώτη Κυριακή του Ιουλίου, πιστοί στο ραντεβού μας με τη μνήμη, συγκεντρωνόμαστε σ’ αυτό εδώ το εκκλησάκι, στον δικό μας Άγιο Φανούριο τον Αϊγιωρκίτη, για να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όσων συγχωριανών μας έπεσαν μαχόμενοι ή δολοφονήθηκαν από τους βάρβαρους κατά την Τουρκική εισβολή εκείνον τον μαύρο Ιούλη. Να προσευχηθούμε για την ανεύρεση των αγνοουμένων μας και να παρακαλέσουμε τον Ύψιστο να δώσει τέλος στη δοκιμασία μας και να μας χαρίσει τη λευτεριά. Οφειλόμενος φόρος τιμής σ’ αυτούς που έπεσαν μαχόμενοι, σ’ αυτούς που μαρτύρησαν και σ’ αυτούς που ακόμα αγνοούνται. Να προσευχηθούμε ο Θεός να δίνει κουράγιο στη μάνα, τον πατέρα, τη σύζυγο, την κόρη, τον γιο, τα αδέλφια, όσων έχουν χάσει τη ζωή τους και όσων μέχρι σήμερα αγνοούνται. Να παρακαλέσουμε να έρθει η λευτεριά.
Πονούμε όταν παρελαύνουν μπροστά μας, σαν εφιάλτης, τα δεινά της τραγωδίας της Κύπρου∙ η προσφυγιά και ο ξεριζωμός, οι μαυροφορεμένες μανάδες, οι χήρες γυναίκες, τα ορφανά παιδιά, οι βιασμένες γυναίκες, το δράμα των συγγενών των αγνοουμένων μας, η ακρωτηριασμένη γη μας, οι βεβηλωμένες εκκλησιές μας. Όλα μαζί ένας ατέλειωτος καημός.
Προσδοκούμε τον ερχομό της πολυπόθητης εκείνης μέρας της λευτεριάς που δεν θα πηγαίνουμε στο αγαπημένο μας χωριό ως επισκέπτες, αλλά θα ξαναζήσουμε εκεί, μόνιμα ριζωμένοι στους τόπους των προγόνων μας. Στο χωριό όπου αφήσαμε την καρδιά μας. Να προσκυνήσουμε τα άγια χώματα, να λειτουργήσουμε τον Άη Γιώρκη μας, τον Άγιο Φανούριο μας. Να επιστρέψουμε στον παράδεισό μας.
Το μνημόσυνο των ηρωικών παιδιών που πρόσφεραν το άλικο αίμα τους στο βωμό της υπεράσπισης της λευτεριάς της πατρίδας, µας καλεί να μείνουμε όρθιοι, απροσκύνητοι και αλύγιστοι. Εμείς οι ζώντες στην παρουσία τόσων ηρώων και μαρτύρων έχουμε χρέος να αντλούμε θάρρος και δύναμη από τη θυσία τους, για να συνεχίσουμε τον αγώνα. Ο Πενταδάκτυλος και η ιστορία µας, µας δείχνουν το δρόμο. Οφείλουμε να θυμόμαστε. 51 χρόνια από το έγκλημα της Τουρκίας και έχουμε καθήκον η μνήμη μας να είναι ζωντανή και ο πόθος μας για λευτεριά να είναι φλόγα πουν δίνει ζωή στην ύπαρξη μας.
Μνημονεύουμε σήμερα τους δικούς μας ήρωες που έπεσαν υπερασπιζόμενοι το νησί μας. Αυτούς που βρίσκονται στο Πάνθεο των Ηρώων, δίπλα από τον Νικόλαο Κατούντα, τον Τάσο Μάρκου, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Κυριάκο Μάτση, τον Ρε Αλέξη. Μνημονεύουμε και όλους τους υπερασπιστές της πατρίδας που πότισαν με το αίμα τους τη γη του χωριού μας.
Μνημονεύουμε σήμερα τις γυναίκες, τα παιδιά και τους άντρες, φίλους και συγγενείς μας που άδικα και απρόκλητα δολοφονήθηκαν από τους βάρβαρους.
Μνημονεύουμε σήμερα αυτούς που κοιμήθηκαν μετά την προσφυγιά, με την ελπίδα της επιστροφής ανεκπλήρωτη.
Λένε οι στίχοι «ανασήκωσε την πλάτη και απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου». Και αυτό πρέπει να το πιστέψουμε, εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Γιατί πάντα στην ιστορία μας αυτό γινόταν. Πολλοί οι κατακτητές. Πολλοί αυτοί που ήπιαν το αίμα μας. Πάντα όμως έφευγαν. Και τώρα θα φύγουν. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό. Η πανάρχαια ιστορία μας, μας το έχει αποδείξει. Το αίμα μας το Ελληνικό το έχει αποδείξει. Δύναμη το dna μας και η πίστη μας. Αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο είναι η νήσος των Αγίων. Το αίμα των Αγίων μας, τα ιερά τους λείψανα, το αίμα των προγόνων μας, η ηρωική τους ιστορία, τον Πενταδάκτυλο θα σηκώσουνε και τον εχθρό στη θάλασσα θα ρίξουμε. Πρώτα ο Θεός.
Καλή λευτεριά.
Άντρη Χρυσοστόμου
Πρόεδρος
Προσφυγικό Σωματείο «Άγιος Γεώργιος Κερύνειας»
Και ξημερώνει αύριο η μαύρη εκείνη μέρα, που τη ζωή μας έκαψαν οι βάρβαροι
20 Ιουλίου φτάσανε στο Πέντε Μίλι οι βάρβαροι που ιστορία σαν λαός δεν έχουνε, μονάχα ποινικό μητρώο. Και την μέρα αυτή το εμπλούτισαν με το αίμα το δικό μας. Πεσόντες και αγνοούμενοι 35 κάτοικοι του μικρού χωριού μου.
Ο Άγιος Γεώργιος Κερύνειας μια ανάσα από το Πέντε Μίλι. Το πρώτο χωριό που κατακτήθηκε, το πρώτο χωριό που υπέφερε των εισβολέων τη φρίκη και κάθε 1η Κυριακή του Ιούλη, τη μνήμη τους τιμούμε.
Στις 6 του Ιούλη στο μικρό το εκκλησάκι μας, τον Άγιο Φανούριο τον Αϊγιωρκίτη τελέσαμε το Μνημόσυνο Πεσόντων και τη Δέση για ανεύρεση των αγνοούμενων μας.
Πιο κάτω ο επιμνημόσυνος λόγος που έγραψα, τιμή σ’ αυτούς που έφυγαν, ανάμνηση του όμορφου μας του χωριού.
Μνημόσυνο Πεσόντων και Αγνοουμένων - 6 Ιουλίου 2025
Το καλημέρα και αν το πω, αληθινό δεν είναι. Γιατί του Ιούλη τα πρωινά, τον εφιάλτη ζούμε…
Οι τραγικές μας μνήμες, που κάπου στο μυαλό μας τις έχουμε κλειδώσει, σαν μπει ο Ιούλης ο καυτός καμιά κλειδαριά δεν τις κρατά, καμία λέξη δεν τις ηρεμά. Και όλες ξεπετάγονται σαν λάβα ηφαιστείου και το μυαλό μας γεμίζουν εφιάλτες, την καρδιά μας πόνο και τις ψυχές μας δάκρυα.
Σεβαστέ μας πάτερ, έντιμη κυρία Σούπερμαν, βουλεύτρια ΔΗΣY Κερύνειας, έντιμε κε Χριστόφια, βουλευτή ΑΚΕΛ Κερύνειας, αξιότιμοι κύριοι: Σοφοκλή Φυττή, πρώην βουλευτή Κερύνειας, κε Ανδρέα Αθανασίου, πρόεδρε Ένωσης Κοινοτήτων Κερύνειας, κε Πάμπο Μιτίδη, Κοινοτάρχη Καρμίου, κε Χριστάκη Σταυρίδη, κοινοτάρχη Τριμιθίου, κε Γιώργο Γεωργίου, πρόεδρε Σωματείου Καρμίου, κε Δήμο Γεωργιάδη, πρόεδρε ΠΑΕΕΚ Ποδόσφαιρο, κε Ανδρέα Χατζημανώλη, Πρόεδρε Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Κερύνειας, κε Δήμο Γιάγκου του Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59 και των απογόνων τους, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, συγγενείς και φίλοι πεσόντων και αγνοουμένων, αγαπητοί συγχωριανοί, κυρίες και κύριοι.
Μικρό το χωριουδάκι μας. Μικρό, μα ομορφιές γεμάτο. Τι να σκεφτώ και να μην πονέσω; Αν περπατούσες άνοιξη γεμάτες οι στράτες με των λεμονανθών τις μυρωδιές. Το καλοκαίρι η θάλασσα γέμιζε τον αέρα. Και τον χειμώνα των κυπαρισσιών η μυρωδιές τύλιγαν κάθε μας γωνιά. Αυτός ήταν ο Άης Γιώρκης.
Και εκείνη τη μέρα του Άη Λιά, 51 χρόνια πριν, οι βάρβαροι πάτησαν τη γη μας στο Πέντε Μίλι. Κοντινός ο στόχος τους μετά, μια ανάσα ανατολικά βρισκόταν το χωριό μας. Και έφεραν τον θάνατο, τις λεηλασίες και τον τρόμο. Όρμησαν στα σπίτια, τις εκκλησιές, τους δρόμους, τα εργοστάσια, τα αγγειοπλαστεία, τα καταστήματα, τα ξενοδοχεία, τα περιβόλια. Και εμάς μας έδιωξαν προτάσσοντας τον φόβο του θανάτου.
51 χρόνια πέρασαν και ο πόνος της προσφυγιάς δεν καταλαγιάζει. 51 χρόνια και ο πόθος της επιστροφής ακοίμητος καίει τις καρδιές μας.
Τραγική πρωτιά κατέχει στη σύγχρονη ιστορία του νησιού μας ο Άγιος Γεώργιος Κερύνειας. Είμαστε η πρώτη κοινότητα που δεχτήκαμε τη φωτιά και το ατσάλι του Τούρκου εισβολέα. Πρώτοι που πήραμε το δρόμο της προσφυγιάς. Θυμάμαι στο λεωφορείο του πατέρα μου αφήνοντας πίσω μας το χωριό μας τρέμοντας από τον φόβο αν θα ζήσουμε, ή αν θα πεθάνουμε.
Η εκκλησία μας σήμερα βουβή, λεηλατημένη και μαγαρισμένη, καρτερά να ξαναγίνει εκκλησιά, να κτυπήσει η καμπάνα και οι ψαλμωδίες να ενωθούν με τον αέρα της λευτεριάς. 51 χρόνια μετά και ο Πενταδάκτυλος βουβός και λαβωμένος από τα πέτρινα σύμβολα του Αττίλα µας περιμένει.
Κάθε πρώτη Κυριακή του Ιουλίου, πιστοί στο ραντεβού μας με τη μνήμη, συγκεντρωνόμαστε σ’ αυτό εδώ το εκκλησάκι, στον δικό μας Άγιο Φανούριο τον Αϊγιωρκίτη, για να προσευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όσων συγχωριανών μας έπεσαν μαχόμενοι ή δολοφονήθηκαν από τους βάρβαρους κατά την Τουρκική εισβολή εκείνον τον μαύρο Ιούλη. Να προσευχηθούμε για την ανεύρεση των αγνοουμένων μας και να παρακαλέσουμε τον Ύψιστο να δώσει τέλος στη δοκιμασία μας και να μας χαρίσει τη λευτεριά. Οφειλόμενος φόρος τιμής σ’ αυτούς που έπεσαν μαχόμενοι, σ’ αυτούς που μαρτύρησαν και σ’ αυτούς που ακόμα αγνοούνται. Να προσευχηθούμε ο Θεός να δίνει κουράγιο στη μάνα, τον πατέρα, τη σύζυγο, την κόρη, τον γιο, τα αδέλφια, όσων έχουν χάσει τη ζωή τους και όσων μέχρι σήμερα αγνοούνται. Να παρακαλέσουμε να έρθει η λευτεριά.
Πονούμε όταν παρελαύνουν μπροστά μας, σαν εφιάλτης, τα δεινά της τραγωδίας της Κύπρου∙ η προσφυγιά και ο ξεριζωμός, οι μαυροφορεμένες μανάδες, οι χήρες γυναίκες, τα ορφανά παιδιά, οι βιασμένες γυναίκες, το δράμα των συγγενών των αγνοουμένων μας, η ακρωτηριασμένη γη μας, οι βεβηλωμένες εκκλησιές μας. Όλα μαζί ένας ατέλειωτος καημός.
Προσδοκούμε τον ερχομό της πολυπόθητης εκείνης μέρας της λευτεριάς που δεν θα πηγαίνουμε στο αγαπημένο μας χωριό ως επισκέπτες, αλλά θα ξαναζήσουμε εκεί, μόνιμα ριζωμένοι στους τόπους των προγόνων μας. Στο χωριό όπου αφήσαμε την καρδιά μας. Να προσκυνήσουμε τα άγια χώματα, να λειτουργήσουμε τον Άη Γιώρκη μας, τον Άγιο Φανούριο μας. Να επιστρέψουμε στον παράδεισό μας.
Το μνημόσυνο των ηρωικών παιδιών που πρόσφεραν το άλικο αίμα τους στο βωμό της υπεράσπισης της λευτεριάς της πατρίδας, µας καλεί να μείνουμε όρθιοι, απροσκύνητοι και αλύγιστοι. Εμείς οι ζώντες στην παρουσία τόσων ηρώων και μαρτύρων έχουμε χρέος να αντλούμε θάρρος και δύναμη από τη θυσία τους, για να συνεχίσουμε τον αγώνα. Ο Πενταδάκτυλος και η ιστορία µας, µας δείχνουν το δρόμο. Οφείλουμε να θυμόμαστε. 51 χρόνια από το έγκλημα της Τουρκίας και έχουμε καθήκον η μνήμη μας να είναι ζωντανή και ο πόθος μας για λευτεριά να είναι φλόγα πουν δίνει ζωή στην ύπαρξη μας.
Μνημονεύουμε σήμερα τους δικούς μας ήρωες που έπεσαν υπερασπιζόμενοι το νησί μας. Αυτούς που βρίσκονται στο Πάνθεο των Ηρώων, δίπλα από τον Νικόλαο Κατούντα, τον Τάσο Μάρκου, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Κυριάκο Μάτση, τον Ρε Αλέξη. Μνημονεύουμε και όλους τους υπερασπιστές της πατρίδας που πότισαν με το αίμα τους τη γη του χωριού μας.
Μνημονεύουμε σήμερα τις γυναίκες, τα παιδιά και τους άντρες, φίλους και συγγενείς μας που άδικα και απρόκλητα δολοφονήθηκαν από τους βάρβαρους.
Μνημονεύουμε σήμερα αυτούς που κοιμήθηκαν μετά την προσφυγιά, με την ελπίδα της επιστροφής ανεκπλήρωτη.
Λένε οι στίχοι «ανασήκωσε την πλάτη και απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου». Και αυτό πρέπει να το πιστέψουμε, εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Γιατί πάντα στην ιστορία μας αυτό γινόταν. Πολλοί οι κατακτητές. Πολλοί αυτοί που ήπιαν το αίμα μας. Πάντα όμως έφευγαν. Και τώρα θα φύγουν. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό. Η πανάρχαια ιστορία μας, μας το έχει αποδείξει. Το αίμα μας το Ελληνικό το έχει αποδείξει. Δύναμη το dna μας και η πίστη μας. Αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο είναι η νήσος των Αγίων. Το αίμα των Αγίων μας, τα ιερά τους λείψανα, το αίμα των προγόνων μας, η ηρωική τους ιστορία, τον Πενταδάκτυλο θα σηκώσουνε και τον εχθρό στη θάλασσα θα ρίξουμε. Πρώτα ο Θεός.
Καλή λευτεριά.
Άντρη Χρυσοστόμου
Πρόεδρος
Προσφυγικό Σωματείο «Άγιος Γεώργιος Κερύνειας»
